De wederdienst waarvoor geen wederdienst bestaat

Als je de feiten onder ogen ziet, lijkt het onmiskenbaar dat het menselijk vermogen om te verdienen van invloed is op het menselijk vermogen om te verlangen. Koopkracht maakt ons vatbaar voor verkooppraatjes. En verkooppraatjes vertroebelen het verlangen van de ziel. Dieren hebben geen koopkracht. Ze laten zich niet gemakkelijk manipuleren om te verlangen naar dingen die niet in lijn zijn met hun essentie. Daarom laten adverteerders ze met rust. Dieren zijn niet gevoelig voor billboards, Google-advertenties of productplaatsing. In hun wereld is Twitter niets meer dan drie of meer vogels op een draad. Een influencer is iedereen voor wie je een potentiële geliefde of een potentiële lunch kunt zijn. Dieren hoeven hun aspiraties niet los te koppelen van trends en het glinsterende doolhof van massamarketing. Ze blinken uit in het opvolgen van Mary Olivers advies: "Je hoeft alleen maar het zachte dier in je lichaam te laten houden van wat het liefheeft." Voor mensen daarentegen, met onze ticker tape, telemarketeers, hyperlinks en bestellingen met één klik, kan het een uitdaging zijn om het wilde en tedere wezen te vinden dat diep in onze botten leeft. Het wezen dat arm, blootsvoets en vol extase is. De warrigharige zwerver die nooit ophoudt met zingen.

De truc is dus om je zintuigen te trainen als die van een dier. Om je steeds bewuster te worden van, en ontvankelijker te worden voor al het onverdiende plezier dat zich in grote gebieden om je heen bevindt. Het goede waarvoor geen tegenprestatie bestaat. Zoals amethistkleurige zonsondergangen, albasten manen en Amaryllis Belladonna … Kent u die laatste niet? Laat ik u ermee kennis laten maken. Maar eerst: "Wat zit er in een naam?" vroeg Shakespeare. En niemand gaf antwoord. Lezer, alleen omdat hij een dichter was, wil dat nog niet zeggen dat al zijn vragen retorisch waren. Wat zit er in een naam? Heel veel poëzie, als je geluk hebt. Want in vroeger tijden (dat wil zeggen, voordat we het intuïtieve genie van de verbeelding verloren en prozaïsche benamingen zoals modem, creditcard en voorzitter begonnen te gebruiken) hadden we de gave om de essentie van iets op te roepen door het een naam te geven. Namen werden als toverspreuken door de lucht uitgesproken, en de wezens van de wereld werden onmiddellijk tot leven gewekt, opgeroepen tot een verheven staat van zijn door precieze trillingen. Noem een ​​roos een stinkende aronskelk, en ze zal vrijwel zeker een beetje vanbinnen sterven.

De naam amaryllis is zeer toepasselijk. Het woord is afgeleid van het Grieks en betekent 'fonkelen' . Zoals veel Griekse dingen, kan de naam worden herleid tot een mooie nimf. Mooie Griekse nimfen vallen netjes in twee categorieën uiteen: de begeerde en de verliefde. Amaryllis was verliefd – op een onverschillige herder. Zoals de afgewezenen in Griekse legendes vaak doen, wendt ze zich tot het Orakel van Delphi – die bron van onconventioneel advies, die erin uitblinkt de zaken interessant te houden. De orakelwijsheid adviseert Amaryllis om dertig dagen lang haar hart te doorboren met een gouden pijl, staand voor de deur van het huisje van haar geliefde. Ze volgt dit advies op en op de laatste dag van deze nogal riskante onderneming veranderen de karmozijnrode bloeddruppels die op de grond spatten in robijnrode bloemen. De theatrale alchemie van dit alles doet de onverschilligheid van de herder smelten. Terwijl hij zijn zelfbeschadigende geliefde omarmt, geneest Amaryllis's speldenkussenhart ter plekke en de slanke, pas ontloken bloemen worden naar haar vernoemd. Niet alle amaryllissen zijn echter bloedrood.
Onze amaryllissen zijn van de eerdergenoemde Belladonna- variëteit ( Belladonna betekent 'mooie dame'). Ze hebben een parelmoerachtige, lichtroze kleur. Technisch gezien zijn ze niet van ons. Of van wie dan ook. Op een dag werden we wakker en hadden ze de omtrek van ons huis omsingeld, als een glamoureus leger. Als je dan toch belegerd moet worden, laat het dan altijd zijn door een bloemenmilitie. Een militie waarvan de bloemhoofdjes zo sierlijk buigen op bruine, bladloze stengels, waarvan de bloemblaadjes zo zachtjes krullen aan de uiteinden, dat je ze hun overtredingen nu en voor altijd vergeeft.

Omdat hun hoge stengels geen enkel bladerdek hebben en hun geurende, veelbloemige bloemen sierlijk en vrouwelijk zijn, worden ze ook wel Naakte Dames genoemd. Als dit u schandalig in de oren klinkt, bedenk dan dat het leven van elke bloem afhangt van schandalen, van geheime afspraakjes in fluwelen kamers en allerlei komen en gaan. Het past een bloem niet om preuts of netjes te zijn. Sterker nog, het past niemand om preuts en netjes te zijn. Vraag het maar aan een wervelende derwisj als u hierover gerustgesteld (of eerbiedig duizelig) wilt worden.

Als je denkt dat de amaryllissen vlak voor de bloeitijd zijn gearriveerd, heb je het mis. Ze waren er al lang voordat je ze opmerkte, eerst diep in de grond verborgen als glorieus knobbelige, misvormde bollen, om vervolgens in de late winter tevoorschijn te komen, vermomd als smaragdgroene trossen van smalle, groene bladeren. Levendig en veelbelovend – maar veelbelovend wat? De bladeren verraden niets, en voordat er ook maar een paar uitbundige lenteknoppen verschijnen, verdorren, sterven en verdwijnen de uitbundige bladeren abrupt. Al die groene hype, en nu – alleen maar kale aarde. Zoveel moois, voor niets. Een soort teleurstelling. En hier begint een perceptiefout. De blunder is begrijpelijk, gezien hoe vaak ons ​​leven zich afspeelt als een onderhandeling. Bij onderhandelingen zijn transparantie en concreetheid essentieel; je neemt geen genoegen met dubbelzinnigheid, tenzij je buitengewoon naïef bent. Slimme mensen zeggen niet: "Ik geef je mijn bloed, zweet en tranen, en jij geeft me – een verrassing." Nee. Slimme mensen werken duidelijke voorwaarden en bepalingen uit. Maar mysterie – mysterie handelt altijd volgens zijn eigen regels. Mysterie zal altijd het laatste woord hebben.

En soms lacht het in de trompetvormige bloemen van de Amaryllis Belladonna . Bloemen die ontsnappen aan de strakke omhelzing van hun knoppen, knoppen die hoog boven hun hoofd uitsteken op rechte, vastberaden stengels, stengels die als heilige wederopstandingen uit de kale aarde oprijzen, zo lang nadat je alle hoop had opgegeven, dat je jarenlang (jaren!) de verbanden niet legt. Deze gapende roze schoonheden verrijzen uit het graf van die teleurstellende groene bladeren. De ontdekking is als een goddelijke openbaring.

Afwezigheid is een verkeerde interpretatie – van onzichtbare aanwezigheid. Op dit precieze moment worden verborgen onmetelijkheden in het donker getransformeerd. Het is onmogelijk om de eindeloze liefdesaffaire van het leven met de zon bij te houden. Dus stop met het najagen van futiliteiten, lieve schat. Je bent geen premiejager, je bent de goudmijn. Stop met je geploeter, lieve geest. Je bent een bron, geen slijpsteen. Geliefde vriend – genoeg van je hectische ijver. Probeer eens een andere weg.

Herinneren -
De bloemen verdienen de seizoenen niet. Geen rivier verdient het om naar de zee uit te monden.