Şefkatimin Derinleşmesi

Şefkatin özel boyutuyla sevgi, herhangi bir medeni toplumun temellerinden birini oluşturur. Beni acıya, hangi biçimde olursa olsun, duyarlı kılan şefkattir. Kalbimi genişleten ve gezegenin diğer tarafındaki bir ihtiyaca duyarlı olmamı sağlayan, sokaktaki ucuz serserinin veya yerel barda genç bir fahişenin içindeki bir kardeşi veya kız kardeşi tanımamı sağlayan şefkattir.

Merhametin, dünyadaki acılara olan ilgimi ve onu iyileştirme isteğimi daha da derinleştirmesini dilerim.

Şefkatim, farkına vardığım her acıyı, onu içime alıp diğeriyle birlikte acı çekerek değil, Lütfun ilhamıyla düşüncemde yükselterek ve her şeyi iyileştiren sonsuz Sevginin ayaklarına bırakarak hemen kucaklamamı sağlasın.

Dünyadaki adaletsizliklere, orada burada yaşanan felaketlere hayıflanmak yerine, merhametin bana başkalarının çektiği acıları hafifletmek için kesemi, ellerimi, kalbimi açmamı sağlaması dileğiyle.

Günlük gazetem veya TV haber bültenim, bildirilen tüm dramatik veya üzücü olayları kutsayıp tersine çevirdiğimde günlük dua kitabım olsun; hipnotik maddi sahnenin ardında, herkesi bekleyen sonsuz ışık ve evrensel, koşulsuz Sevgi'nin başka bir Gerçekliğinin olduğunu bilerek ve hissederek.

Merhametim, küçücük bir böcekten devasa mavi balinaya, mütevazı bir çalıdan devasa sekoyalara veya Sahra'nın 3000 yıllık sedirlerine, küçük bir dereden uçsuz bucaksız okyanusa kadar Senin harikulade yaratılışını kucaklasın, çünkü Sen onları bizim zevkimiz ve mutluluğumuz için yarattın.

Ve nihayet, şefkatim o kadar keskin ve hassas olsun ki, sonunda bana acı dolu maddi bir dünya görmemi sağlayan cehalet perdesini delmeyi öğrensin; bu dünyada gerçek vizyon, yalnızca sonsuz ruhsal Sevginin görkemli her yerde varlığını ve onun her yerde mükemmel tezahürünü ayırt edebiliyor.