Hol genoeg om vast te houden

[Een sterke mening betreedt een ruimte. Wat er vervolgens in het lichaam gebeurt, nog voordat er iets in het gesprek plaatsvindt, bepaalt vrijwel alles. Enkele overwegingen over waar we heen gaan als we gekaapt worden, en over het veld dat ons in staat stelt terug te keren.]

In Hongkong zijn zelfs wolkenkrabbers nog steeds omwikkeld met bamboestellingen. Arbeiders binden de palen met de hand aan elkaar, verdieping voor verdieping, en de steiger groeit langs het gebouw omhoog. Bamboe kan dit doen vanwege wat het níét is. Het is hol. Het is licht. Bij harde wind buigt het mee in plaats van de kracht te weerstaan. En als het werk klaar is, wordt de steiger afgebroken en herinnert niemand zich al snel dat hij er ooit was.

Bamboe groeit ook niet alleen. Ondergronds delen de stengels in een bamboebosje één wortelstelsel, waardoor wat eruitziet als honderd planten vaak maar één plant is. Een stengel die in een storm alleen staat, is een heel ander verhaal dan een stengel die in een bamboebosje staat.

Het is een beeld dat bij me opkomt telkens wanneer ik een groep goede mensen zie die verwikkeld raken in een meningsverschil.

• • •

John Prendergast, een psychotherapeut die decennialang luisterde naar waar mensen hun zwaartepunt voelen, beschrijft vier stadia van gegrondheid. Hij brengt deze stadia niet in kaart op basis van overtuigingen, maar op basis van waar we het lichaam voelen: niet in mijn lichaam, in mijn lichaam, lichaam is in mij, en ten slotte, de wereld is mijn lichaam.

Het viel me op dat diezelfde vier fasen beschrijven wat er gebeurt wanneer een sterke mening de ruimte binnenkomt. Op elk willekeurig moment spreekt iemand met kracht, en bevinden we ons ergens op dit continuüm. Als we daar niet bedreven in zijn, creëren we geweld van binnenuit en van buitenaf, en raken we verder verstrikt in de karma ervan. Dus, vier fasen, met een naam voor elke fase.

Niet in mijn lichaam. De zwerver. Iemand die luider, welsprekender en machtiger is, deelt een mening, en wij worden onderdrukt. We worden niemand in de kamer. In plaats van met de wind te dansen terwijl we geworteld blijven, drijven we als een boomstam in de stroom, meegevoerd door het water. Dit kan doorgaan voor nederigheid.

In mijn lichaam. De advocaat. Nu we onze stem hebben gevonden, willen we begrepen worden, omdat we er zeker van zijn dat we gelijk hebben. We zijn iemand geworden en we verdedigen dat. We argumenteren goed, soms heel goed. De meeste van onze instellingen zijn erop gericht om deze fase te belonen, en de meeste van onze conflicten zijn twee advocaten in een kamer. Het gebed van Sint Franciscus biedt een remedie om hier niet vast te komen zitten: probeer te begrijpen, in plaats van begrepen te worden.

Het lichaam bevindt zich in mij. De Luisteraar. Hier omarmen we wat de Jains anekantvaad noemen: de waarheid heeft vele kanten, en elk perspectief bekijkt de waarheid vanuit een bepaald punt. Geen enkel perspectief dekt de hele waarheid, ook het mijne niet. Mijn perspectief is als één wolk in een wijde hemel. Je kunt alleen zoveel kanten aanschouwen als je bent gestopt met argumenteren en bent begonnen met luisteren.

De wereld is mijn lichaam. De ladder. We beginnen met leegte. Een blik is slechts een ladder. Hij helpt ons een breder veld te beklimmen, en dan zetten we hem neer, en verdwijnt hij in de achtergrond. Er was daar nooit iets wezenlijks. We zijn weer niemand, maar op een andere trede. Fukuoka's radicale intuïtie was dat de werkelijkheid altijd voorafgaat aan wat de geest er ook van maakt.

• • •

Merk op dat zowel de eerste als de laatste fase "niemand" zijn. De Zwerver is niemand omdat de kamer haar heeft uitgewist. De Ladder is niemand omdat er niets was om uit te wissen. De hele reis vormt het koppelteken tussen die twee soorten niemand.

Dat betekent dat de stadia geen rangorde van mensen zijn. Het zijn treden, en we bevinden ons allemaal ergens op zo'n trede, op elk willekeurig moment, vaak meerdere keren per dag. De advocaat tijdens de vergadering is de zwerver thuis. De luisteraar in de kring is de advocaat onderweg.

En elke trede kent zijn eigen groei. Voor een zwerver is het vinden van een stem de groei. Voor een advocaat is het beheersen van die stem de groei. Voor een luisteraar is het horen van de vele stemmen als één symfonie de groei. Voor een ladderbeklimmer is de vaardigheid om een ​​perspectief op te pakken en het zonder resten weer neer te zetten de groei.

Dit is belangrijk omdat ons instinct, wanneer een advocaat een zwerver de baas is, is om de zwerver op te leiden tot een betere advocaat. Het voelt als een vorm van machtsvergroting, maar in werkelijkheid is het een wapenwedloop. De ruimte wordt rumoeriger, niet wijzer, en de persoon die we wilden helpen, is simpelweg betrokken geraakt bij de situatie die haar pijn deed.

• • •

Wat het mogelijk maakt dat vier zulke verschillende reizen naast elkaar kunnen bestaan, is geen regel, maar een veld.

Zonder een akker om te bewerken, verzandt elke fase in zijn eigen schaduw. De zwerver verwart stilte met vrede. De advocaat brengt de zwerver tot zwijgen. De luisteraar begint te onderwijzen. De ladder begint te verlangen naar een vaste plek. Elk van deze fasen verwart zichzelf met een eindbestemming.

In het veld komt een uitzicht over als nog een wolk, in plaats van als weer.

Vinoba Bhave zei ooit dat iemands deugden deuren zijn en zijn gebreken muren. We kunnen een leven lang tegen iemands muren bonzen, of we kunnen het kleinste deurtje opmerken en erdoorheen lopen. Misschien is dat wel het andere wat een veld doet. Het houdt niet alleen vast wat er is. Het neigt naar wat probeert te groeien.

En binnen zo'n veld heeft elke trede zijn eigen medicijn. Het zijn geen argumenten, het zijn deuren.

Voor een zwerver is de remedie niet een luidere stem, maar een metgezel. Iemand die naast haar staat, zodat ze niet alleen in de kamer is. Er hoeft niets gezegd te worden. Wortels staan ​​steviger in gezelschap.

Voor een advocaat is het medicijn geen beter argument, maar een warmere ondergrond. Iets met de handen. Een keuken, een tuin, een gezamenlijke maaltijd. Het is erg moeilijk om te blijven procederen terwijl je samen met iemand deeg kneedt.

Voor een luisteraar is het medicijn niet meer begrip, maar minder woorden. Blijven vragen stellen, voorbij het punt waarop uitleggen verleidelijk wordt. De verleiding voor de luisteraar is subtiel: de kaders manipuleren, de alwetende worden, wat niets meer is dan het ego van de advocaat in een breder jasje.

Voor een ladder is de geneeskunde een oneindig spel. Jezelf laten steunen en beklimmen, zonder ooit zelf de bestemming te worden. Op het moment dat een ladder ertoe begint te doen, is het een muur geworden.

• • •

De bamboe steiger in Hongkong verzet zich niet tegen de tyfoon. Hij drijft ook niet weg. Hij buigt mee, omdat hij hol is, en hij houdt stand, omdat hij ondergronds niet alleen staat. En wanneer zijn werk gedaan is, maakt hij plaats voor datgene wat hij diende.

Misschien is dat wel alles wat een veld ooit is: een bosje holle stengels, die een gemeenschappelijke wortel delen, elkaar in de wind overeind houden en verdwijnen wanneer het gebouw op eigen benen kan staan.

Waar sta ik op dit moment op de ladder?

Het eerlijke antwoord verandert elk uur. Dat vindt het vakgebied niet erg.

Inspired? Share: