Wystarczająco pusty, aby pomieścić

[Silny punkt widzenia wkracza do pokoju. To, co dzieje się w ciele, zanim cokolwiek wydarzy się w rozmowie, decyduje niemal o wszystkim. Kilka refleksji o tym, dokąd zmierzamy, gdy zostajemy porwani, i o polu, które pozwala nam powrócić.]

W Hongkongu nawet wieżowce wciąż są owinięte bambusowymi rusztowaniami. Robotnicy ręcznie wiążą słupy, piętro po piętrze, a rusztowanie wspina się wzdłuż budynku, któremu służy. Bambus może to robić, ponieważ nie jest pusty w środku. Jest lekki. Przy silnym wietrze ugina się, zamiast opierać się sile wiatru. A kiedy praca dobiega końca, rusztowanie się rozwala i wkrótce nikt nie pamięta, że ​​tam było.

Bambus nie rośnie też samotnie. Pod ziemią łodygi w gaju mają wspólny system korzeniowy, więc to, co wygląda na sto roślin, często jest jedną. Łodyga stojąca samotnie podczas burzy to zupełnie inna roślina niż łodyga stojąca w gaju.

To obraz, który przychodzi mi do głowy za każdym razem, gdy widzę grupę dobrych ludzi splątanych z powodu odmiennych poglądów.

• • •

John Prendergast, psychoterapeuta, który przez dekady wsłuchiwał się w to, gdzie ludzie czują swój środek ciężkości, opisuje cztery etapy ugruntowania. Mapuje je nie na podstawie przekonań, ale na podstawie tego, gdzie czujemy, że ciało jest: nie w moim ciele, w moim ciele, ciało jest we mnie i wreszcie świat jest moim ciałem.

Uświadomiłem sobie, że te same cztery etapy opisują to, co się dzieje, gdy do pokoju wkracza silny pogląd. W dowolnym momencie ktoś przemawia z siłą, a my znajdujemy się w jakimś miejscu tego kontinuum. Jeśli nie jesteśmy w tym biegli, tworzymy przemoc wewnątrz i na zewnątrz, i jeszcze bardziej uwikłamy się w karmę z nią związaną. A zatem cztery etapy, z nazwą dla każdego.

Nie w moim ciele. Włóczęga. Ktoś głośniejszy, bardziej elokwentny, bardziej wpływowy dzieli się swoim punktem widzenia, a my zostajemy stłumieni. Stajemy się nikim w tym pomieszczeniu. Zamiast tańczyć z wiatrem, nie ruszając się z miejsca, dryfujemy jak kłoda z prądem, podążając tam, gdzie płynie woda. To może uchodzić za pokorę.

W moim ciele. Prawnik. Teraz odnaleźliśmy swój głos i chcemy być zrozumiani, ponieważ jesteśmy pewni, że mamy rację. Staliśmy się kimś i bronimy tego. Dobrze się kłócimy, a czasem bardzo dobrze. Większość naszych instytucji została stworzona, aby nagradzać ten etap, a większość naszych konfliktów to dwaj prawnicy w jednym pokoju. Modlitwa do św. Franciszka oferuje lekarstwo, aby nie utknąć w tym miejscu: staraj się zrozumieć, a nie być zrozumianym.

Ciało jest we mnie. Słuchacz. Tutaj przyjmujemy to, co dżiniści nazywają anekantvaad: prawda ma wiele stron, a każdy punkt widzenia widzi ją z jakiegoś punktu. Żaden pojedynczy punkt widzenia jej nie wyczerpuje, w tym mój. Mój punkt widzenia to jedna chmura na szerokim niebie. Możesz uchwycić tak wiele stron tylko wtedy, gdy przestaniesz się kłócić i zaczniesz słuchać.

Świat to moje ciało. Drabina. Prowadzimy pustką. Widok to tylko drabina. Pomaga nam wspiąć się na szersze pole, a potem ją opuszczamy, a ona znika w tle. Nigdy nie było tam niczego istotnego. Znów jesteśmy nikim, tylko na innym szczeblu. Radykalna intuicja Fukuoki głosiła, że ​​rzeczywistość zawsze poprzedza to, co umysł z niej uczyni.

• • •

Zauważ, że zarówno pierwszy, jak i ostatni etap to „nikt”. Włóczęga jest nikim, ponieważ pokój ją wymazał. Drabina jest nikim, ponieważ nie było niczego do wymazania. Cała podróż to myślnik między tymi dwoma rodzajami nikogo.

Co oznacza, że ​​etapy nie są rankingiem ludzi. To szczeble, a każdy z nas znajduje się gdzieś na nich, w dowolnym momencie, często kilka razy dziennie. Prawnik na spotkaniu to włóczęga w domu. Słuchacz w kręgu to prawnik w drodze.

A każdy szczebel ma swój własny wzrost. Dla Włóczęgi znalezienie głosu jest wzrostem. Dla Prawnika, trzymanie go lekko jest wzrostem. Dla Słuchacza, słyszenie wielu głosów jako jednej symfonii jest wzrostem. Dla Drabiny, umiejętnością uchwycenia widoku i zapisania go bez śladu jest wzrostem.

To ważne, ponieważ naszym instynktem, gdy prawnik przytłacza włóczęgę, jest chęć wyszkolenia włóczęgi na lepszego prawnika. To brzmi jak wzmocnienie pozycji, ale tak naprawdę to wyścig zbrojeń. W pomieszczeniu robi się głośniej, a nie mądrzej, a osoba, której mieliśmy pomóc, po prostu została zwerbowana na scenę, która ją skrzywdziła.

• • •

To, co pozwala czterem tak różnym podróżom współistnieć, nie jest regułą. To dziedzina.

Bez pola uprawnego każdy etap gnije w swoim cieniu. Włóczęga myli ciszę ze spokojem. Prawnik ucisza Włóczęgę. Słuchacz zaczyna nauczać. Drabina zaczyna potrzebować pozostać. Każdy z nich to etap mylnie biorący siebie za cel.

Dzięki temu widok ląduje jako kolejna chmura, a nie pogoda.

Vinoba Bhave mawiał, że cnoty człowieka są drzwiami, a wady murami. Możemy spędzić całe życie, waląc w czyjeś mury, albo zauważyć najmniejsze drzwi i przez nie przejść. Być może to właśnie robi pole. Nie zatrzymuje tylko tego, co jest. Skłania się ku temu, co próbuje rosnąć.

A w takim polu każdy szczebel ma swoje lekarstwo. Żaden z nich nie jest argumentem. To drzwi.

Dla Driftera lekarstwem nie jest głośniejszy głos, ale towarzysz. Ktoś stojący obok, żeby nie była sama w pokoju. Nic nie trzeba mówić. Korzenie trzymają się lepiej w towarzystwie.

Dla prawnika medycyna nie jest lepszym argumentem, ale cieplejszym gruntem. Czymś, co ma związek z rękami. Kuchnia, ogród, wspólny posiłek. Bardzo trudno jest kontynuować proces sądowy, jednocześnie wyrabiając z kimś ciasto.

Dla Słuchacza lekarstwem nie jest więcej zrozumienia, ale mniej słów. Nieustanne dopytywanie, nawet po przekroczeniu granicy, na której tłumaczenie staje się kuszące. Pokusa Słuchacza jest subtelna: by doprecyzować ramy, stać się tym, który widzi wszystko z każdej strony, co jest niczym innym jak ego prawnika, który nosi szerszy kapelusz.

Dla drabiny lekarstwem jest bardziej nieskończona gra. Pozwalanie, by ktoś się na tobie opierał i na ciebie wspiął, nie stając się jednocześnie celem. W chwili, gdy drabina zaczyna mieć znaczenie, staje się murem.

• • •

Bambusowe rusztowanie w Hongkongu nie sprzeciwia się tajfunowi. Nie dryfuje też. Ugina się, bo jest puste w środku, i trzyma się, bo pod ziemią nie jest samo. A kiedy skończy swoją pracę, ustępuje, aby to, co służyło, mogło stanąć w świetle.

Być może to właśnie jest istotą pola: kępą pustych łodyg, dzielących się korzeniami, podtrzymujących się nawzajem na wietrze, a znikających, gdy budynek może stanąć sam.

Gdzie jestem teraz na drabinie?

Szczera odpowiedź zmienia się z godziny na godzinę. Branży to nie przeszkadza.

Inspired? Share: