Góðvild öldur í verslunarmiðstöðinni

Í ungmennasamkomu í síðasta mánuði mættu hópur okkar fyrir utan verslunarmiðstöð í nágrenninu til að gera góðverk af handahófi – bjóða ókunnugum nimbu paani og handteiknuð kort.

Öryggisvörður kom að okkur og spurði: „Hafið þið fengið leyfi?“

Og þetta varð okkur öflug myndlíking til að hugleiða! Að heimur okkar sé kannski svo ríkjandi stjórnaður af rökfræði quid-pro-quo að til að vera góður þarf maður að leita leyfis. Og það fékk okkur jafnvel til að velta fyrir okkur – gefum við okkur sjálfum nægilegt leyfi til að stíga út fyrir kassann og upplifa umbreytandi kraft örlætisins í lífi okkar?

Ef þú ert að velta fyrir þér hvað gerðist, lestu þá áfram...

Við buðum þessum vörði upp á nimbu pani og sjálfboðaliði dró sjálfkrafa handgert kort fyrir móður annars vörðs. Við fórum meira að segja og fengum leyfi frá yfirmanninum, sem var þakklátur og þáði það fúslega.

Svo vorum við svolítið áhyggjufull um hvernig við ættum að nálgast fólk. Þau gætu verið að fara inn í verslunarmiðstöðina til að sjá bíómynd sem er að byrja, eða ef þau eru hérna til að fá sér ljúffengan mat, væri þá ekki alveg óþægilegt að bjóða þeim venjulegan nimbu pani? Sem betur fer fengum við líka nokkrar hjartanál á leiðinni til að merkja fólk.

Einnig, þar sem við bjuggum til spilin handvirkt, höfðu sum okkar enga listfærni (á meðan önnur vissu hvað þau voru að gera!). En fegurðin við að gera sumar af þessum tilraunum saman er að það gefur manni sameiginlegt hugrekki til að taka stökk fram. :) Á augnabliki efa míns stígur einhver annar fram. Á augnabliki veikleika síns stígur sá þriðji inn. Og svo framvegis!

Fljótlega sáum við mann á þrítugsaldri ganga með tvö börn. Vishakha gekk til þeirra, gaf þeim hjartanál og kort handa börnunum og nimbu paani handa föður þeirra. Ekki nóg með það, unga stúlkan, um sjö ára gömul, varð svo heilluð að hún eyddi næstu 20 mínútum með okkur og dró kort handa einhverjum öðrum. Faðir þeirra var djúpt snortin og við buðum honum í heimsókn í kyrrðarmiðstöðina okkar.

Það er fólk sem maður treystir auðveldlega til að geta nálgast. Og svo er það fólk sem maður veltir fyrir sér fyrirfram ákveðnum hugmyndum um – annað hvort út frá klæðaburði þeirra, göngustíl eða talstíl. Það voru nokkrar konur sem við forðumst að hafa samband við. Okkur fannst það vera erfitt verkefni að útskýra þetta fyrir þeim. Og viti menn, eftir nokkrar mínútur hringdu þær sjálfar í okkur af forvitni. Og þær voru svo snortar að þær báðu um penna og blað og skrifuðu kort fyrir okkur til að hvetja okkur.

Íssali varð svo snortinn við að sjá allt saman að hann byrjaði að kalla á okkur að gefa okkur ís. Þó að ísinn liti dásamlega út fóru nokkrir okkar og reyndu að þakka honum fyrir góðvildina og afþakkaði boðið. Þar sem hann var ekki sammála reyndi Jay að hafna á klassískan indverskan hátt: „ accha, agli baar pakka.“ (Við tökum því örugglega næst.) En frændinn kenndi okkur lexíu í sannfærandi góðvild. Hann kallaði á okkur blekkingu og næst þegar hann var að gera mistök, þá var hann eins og „koi tum log“. „Chalo abhi lo“.

Þá bráðnuðum við. :) Ég meina, hvernig getur maður sagt nei við svona kærleiksríkri fórn? Til að minnast ástarinnar báðum við hann um að rífa ekki upp einn pakka fyrir okkur hvert og eitt, heldur gefa okkur bara einn bolla af ís sem blessun sína. Og svo deilum við öll úr þeim bolla. :)

Það er alveg eðlilegt að þegar við byrjuðum á þessari æfingu vorum við öll svolítið kvíðin, svolítið hrædd. Sum virtust jafnvel svolítið kaldhæðin. Ég meina, enginn okkar hefur reynt slíkt fyrir utan verslunarmiðstöð. En eftir þetta kom einn af kaldhæðnunum með allt annarri orku og sagði að hann hefði aldrei séð slíkt áður - að sjá ókunnugan mann vera snortinn af krafti kærleikans, og það er eitthvað sem hann mun aldrei gleyma það sem eftir er ævinnar.

Og fullt af öðrum öldum! Þú getur séð myndbandsklippimynd frá helgarferðinni hér .