ስለ ኡቡንቱ ያሉ ሀሳቦች

የኤመርጀንስ መፅሄት መስራች የሆኑት ኢማኑኤል ቮን ሊ በቅርቡ ባደረጉት ንግግር “

“ ጸሎት ምድርን እንደ ቅዱስ ነገር የማስታወስ እና የማክበር ተግባር ሲሆን፣ የመኖር መንገዳችንን የሸፈነውን የመርሳት አቧራ ይጠርጋል፣ እናም ምድርን በልባችን ውስጥ በፍቅር ይይዛል። ከመንፈሳዊ ወይም ከሃይማኖታዊ ባህል ውስጥም ሆነ ከአንድ ባህል ውጭ፣ ጸሎት እና ምስጋና ራሳችንን በዙሪያችን ከሚገለጠው ምስጢር ጋር ያገናኛሉ፣ ይህም በዙሪያችን ከሚገለጠው ብቻ ሳይሆን በውስጣችን ከሚኖረው ምስጢር ጋር ያገናኛል። ካለ ነገር ሁሉ ጋር የተገናኘን መሆናችንን ስናስታውስ፣ በመንፈስ እና በቁስ መካከል ያለው በየጊዜው እየጨመረ የሚሄደው ልዩነት መፈወስ ሊጀምር ይችላል። ”

በዚህ ጥሪ ውስጥ ስለሌሎች ሰዎች አላውቅም ነገር ግን ራሴን ባገኘሁባቸው ብዙ ቦታዎች፣ ከምድር ጋር አለመለያየታችንን በጋራ በማጣታችን የሐዘን ስሜት አለ። ነገር ግን በአገሬው ተወላጆች ማህበረሰቦች ውስጥ አይረሳም። ሕያው ተሞክሮ ነው። ነገር ግን እዚያም ቢሆን፣ ይህንን ትዝታ ለመጠበቅ ብዙ ትግሎች አሉ። የምናውቀውን በመርሳት እና አዳዲስ የእውቀት መንገዶችን በመቀበል ይህንን የማስታወስ አጣዳፊነት እየተረዳሁ ነው። የአገሬው ተወላጆች አስተሳሰብ በመንፈሳዊ ሥነ-ምህዳር ልምምድ ውስጥ ሥር የሰደደ ሲሆን ይህም መላውን ምድር እንደ አንድ ፍጡር የማክበር አጠቃላይ መንገድ ነው። ነፋሱ ከእሳተ ገሞራ ተራራ ጭስ የማይለይ ስለሆነ ከምድር የማይነጣጠል ነን። መንፈሳዊ ሥነ-ምህዳር ትውስታ ነው - የአገሬው ተወላጆች ወደ ፀሐይ አምላክ ወይም ወደ ጨረቃ አምላክ ወይም ወደ እናት ምድር ሲጸልዩ፣ ይህንን ትዝታ ሕያው ለማድረግ ነው።

አሁን እያጋጠመን ያለው ትልቁ ጥያቄ፡- ይህንን ትዝታ እንደገና ሊያነቃቁ የሚችሉ እሴቶችን እንዴት ማሳየት እንችላለን? ይህንን ማድረግ የምንችለው የአገሬው ተወላጆችን አስተሳሰብ በማነቃቃት ነው ብዬ አምናለሁ። በዓለም ዙሪያ ያሉ የአገሬው ተወላጆች ይህንን ትዝታ በጸሎትና በዝማሬ ሕያው አድርገው ይይዙታል። መልሱ ይህ ነው። አዳዲስ ታሪኮችን ወይም አዳዲስ የመሆን መንገዶችን መፍጠር አያስፈልገንም። የልባችንን ጥንታዊ ዘፈኖች ማስታወስ ብቻ ያስፈልገናል።

እኔ ደግሞ የቤተክርስቲያናችን የመዘምራን ቡድን አባል በነበርኩበት በኬንያ ውስጥ ትንሽ ልጅ ሳለሁ እናቴ ሁልጊዜ መዘመር ሁለት ጊዜ መጸለይ ነው ትል ነበር። ምን ማለቷ እንደሆነ መገመት እችላለሁ መዘመር ከልብ ከሚገኘው ጸሎት ነው፣ ስለዚህ በመዘመር ለሌሎችም ጸሎቱን እየዘፈኑ ነው፣ ስለዚህ ሁለት ጊዜ፣ ምናልባትም ሦስት ጊዜ እየጸለዩ ነው፣ መዘመር ማለቂያ የሌለው የጸሎት ዓይነት ነው። ወደ እናት ምድር በመዝሙሮች እና በጸሎት ሊነቃ የሚችል ሥነ-ምህዳራዊ መንፈሳዊነት ከራሳችን ጋር ወደዚህ በጣም ጥንታዊ ግንኙነት እና እንደ አንድ የጋራ እናታችን ወደ መጀመሪያው እናታችን መመለስ የምንወስደው መንገድ ነው።

ይህ የኡቡንቱ መንፈስ ነው። ኡቡንቱ የአፍሪካዊ ሎጂክ ወይም የልብ ብልህነት ነው። በአፍሪካ አህጉር ውስጥ በብዙ ባህሎች፣ ኡቡንቱ የሚለው ቃል ሰው መሆን ማለት ሲሆን “ ሰው በሌሎች ሰዎች በኩል ሰው ነው” በሚለው አባባል ውስጥ ተቀርጿል። ይህ ማለት የአፍሪካዊ የማህበረሰብ አባልነት መንፈስ ሲሆን፣ “ እኔ ነኝ ምክንያቱም እኛ ነን” በሚለው አባባል ውስጥም ተቀርጿል፣ በቅርቡ “ ሰዎች እርስ በርሳቸው መጠለያ ውስጥ ይኖራሉ ” ወደሚለው የአይሪሽ አባባል ተመራሁ። ይህ የኡቡንቱ የአየርላንድ ስሪት ነው። ስለዚህ ኡቡንቱ ከጥንታዊ ወጎች ጋር የሚስማማ ልዩ እና ሁለንተናዊ ተጽእኖ አለው፣ እና ከእውነተኛ ማንነታችን ጋር እንደገና ለመገናኘት እና ወደ አንድ ንቃተ ህሊና ለመመለስ የመጀመሪያ መንገድ ነው።

ኡቡንቱ እንደ አንድ የጋራ ማንነታችንን እና እያንዳንዳችን እንደ ምድር ዘር የዚህ የጋራ አካል ማን እንደሆንን ዘወትር የሚያስታውስ ነው። ኡቡንቱ ከሚለዋወጠው የራስ ስሜትዎ ጋር ያለማቋረጥ ሰላም የመፍጠር ጥበብ ነው። ይህ የራስ ስሜት እየተዳበረ ያለው ግንዛቤ ነው። ማወቅ ማለቂያ የለውም። ልክ እንደ ሽንኩርቱ ንብርብሮች እስከ መጨረሻው ድረስ አዲስ የሽንኩርት ቅጠሎችን ለማብቀል ከሚጠብቀው ቤዛል ዲስክ በስተቀር ምንም ነገር እንደማይቀር ነው። እኔ እንዳደረግኩት ብዙ ሽንኩርት ከቆረጡ፣ በሽንኩርት እምብርት ላይ የበለጠ ሽንኩርት እንዳለ ያስተውላሉ። ንብርብሩ ራሱ በእውነቱ ቅጠል ነው። ማዕከሉ ስም የለውም ምክንያቱም ከመሰረታዊ ዲስክ የሚበቅሉ ትናንሽ ቅጠሎች ብቻ ናቸው። እናም በእኛ ዘንድ እንዲሁ ነው። እኛ የችሎታ ንብርብሮች ነን፣ እና እነዚህን ንብርብሮች ስንላቀቅ፣ አዲስ የመወለድ አቅምን እንጋብዛለን፣ ምክንያቱም በመጨረሻው ንብርብር መጨረሻ ላይ አዲስ እድገት አለ። ጽጌረዳዎችም እንዲሁ ያደርጋሉ እና ሁላችንም አበቦች እያብቡ፣ እየፈሰሱ እና እየፈሰሱ፣ እያበቡ እና እየጣሉ እና የበለጠ ሰው እየሆኑ እንደመጡ መገመት እወዳለሁ።

ይህንን እንደ የግል እና የጋራ ዓላማችን አድርገን ካልተቀበልነው አናድግም፣ ስለዚህም ምድርም አታድግም።

እዚህ ላይ በብዙ አጋጣሚዎች ስለ እድገት እንዲህ ብላ የተናገረችውን ታላቋን ማያ አንጀሉን መጥቀስ እፈልጋለሁ፡

"አብዛኛዎቹ ሰዎች አያድጉም። በጣም ከባድ ነው። የሚሆነው አብዛኛው ሰው እድሜው እየገፋ ነው። እውነቱ ይሄ ነው። የክሬዲት ካርዳቸውን ያከብራሉ፣ የመኪና ማቆሚያ ቦታዎችን ያገኛሉ፣ ያገባሉ፣ ልጅ የመውለድ ቁርጠኝነት አላቸው፣ ግን አያድጉም። በእውነቱ አይደለም። ያረጃሉ። ግን ማደግ ምድርን፣ ምድርን ያስከፍላል። "

እኛ ምድር ከሆንን እና ምድር ሁላችንም ከሆንን ዋናው ስራችን ማደግ ነው! አለበለዚያ ምድር አትሻሻልም። ማደግ ወይም እርጅናን መቀጠል እንችላለን። የተነቃቃ ኡቡንቱ የነቃ ነፃ ምርጫ ነው። ማብቀል (ማደግ) ወይም ቅሪተ አካል ማድረግ (ማርጀት) መምረጥ ነው።

ይህ ንግድ ወይም ማደግ ኡቡንቱን ማንቃት ማለት አስፈላጊ ነው። ሰው መሆን ማለት ነው። ሂደት ነው። መጀመሪያም ሆነ መጨረሻ የለውም። ቅድመ አያቶችህ ካቆሙበት ቦታ ዱላውን ትመርጣለህ፣ ጥቂት ንብርብሮችን አራግፍ እና ከዚያም ለትውልድ እና ለዘመናት ተስማሚ በሆነ መንገድ ማደግን ትማራለህ። ከዚያም ወደፊት ታስተላልፋለህ።

እንዲሁም ስለቀረጸኝ ሃይማኖታዊ ተሞክሮ እንድናገር ተጠየቅኩኝ፤ ምንም የተለየ ተሞክሮ የለኝም። ሃይማኖታዊ ልምዴ በየቀኑ ጠዋት እንደገና መወለድ የዕለት ተዕለት ጉዳዬ ነው።

ዓይኖቼን እንደከፈትኩና እግሮቼ መሬት ላይ እንደደረሱ በየቀኑ ጠዋት ለራሴ ሰላም ማለት የተለመደ ልምምድ አለኝ። የትም ብሆን፣ ከእንቅልፌ ስነቃ የማደርገው የመጀመሪያ ነገር እንዲህ ማለት ነው፡

“ ሰላም! ሰላም! ዛሬ ስለተገናኘንህ ደስ ብሎኛል ” እና አንዳንድ ጊዜ በንዴት “ ሰላም፣ ስለተገናኘንህ ደስ ብሎኛል። እዚህ የመጣሁት ለማየት ነው። ” እና ለአዲሱ ማንነቴ “ አየሃለሁ” ብዬ እመልሳለሁ።

እራስዎን በመስታወት ውስጥ ማየት እና አዲሱን ማንነትዎን በጉጉት እንዲቀበሉ እመክርዎታለሁ። በአንድ ጀምበር አዲስ ሰው ሆነዎት አድገዋል፣ እናም ይህንን አዲስ ማንነት በአካላዊ ሰውነትዎ ውስጥ በህይወት ማግኘት ትልቅ መብት ነው።

አካላዊ ሰውነታችን አካላዊነቱን እስኪያጣ ድረስ ያለማቋረጥ እየሞትን እና በአካል እንደገና እየተወለድን እንደሆነ አምናለሁ፤ የሚቀረው ግን ከሥጋ ነፃ የሆነ፣ ከስበት ነፃ የሆነ መንፈስህ ብቻ ነው። በማንኛውም ጊዜ እና በማንኛውም መልኩ ማብቀል እንድትችል ነፃ ናት።

የእናቴ አያቴ ስትሞት፣ የ10 ዓመት ልጅ ነበርኩ እና የሞት ጽንሰ-ሀሳብ አልገባኝም። አባቴ ሲያለቅስ ያየሁትና የሰማሁትም ይህ የመጀመሪያ ጊዜ ነው። አስደንጋጭ ነበር። በቀብር ሥነ ሥርዓቱ ላይ በአካል እንደሄደች ነገር ግን ሁልጊዜም በመንፈስ ከእኛ ጋር እንደምትሆን ስለመቀበል ብዙ ወሬዎች ነበሩ። ይህንንም አልገባኝም። ከሞተች ከጥቂት ሳምንታት በኋላ አስፈሪ ህልም አየሁ። በቤተክርስቲያን ውስጥ ነበርኩ፣ የእሁድ ቅዳሴ ነበር እና ቤተክርስቲያናችን በቤተክርስቲያኑ ግቢ ውስጥ ገለልተኛ ክፍል ውስጥ በእግር መሄድ የሚኖርባቸው የተለያዩ መጸዳጃ ቤቶች ነበሯት። ስለዚህ ወደ መታጠቢያ ቤት ሄጄ ነበር እና ሁሉም ሰው በቤተክርስቲያኑ ውስጥ ስለነበር ከቤት ውጭ በጣም ጸጥ ያለ እና ትንሽ አስፈሪ ነበር። ወደ ቤተክርስቲያን እየተመለስኩ ሳለ አንድ ሰው ከኋላዬ እንዳለ ተሰማኝ። አያቴ እንደሆነች ተናድጄ ዞርኩ። የተለየች ትመስላለች። ጥሩም ሆነ ክፉ አልነበረችም። በማንም ፊት ላይ አይቼ የማላውቀው መልክ እንግዳ ጥምረት ነበር። ወደ እሷ እንድሄድ እየጠራችኝ ነበር። የእኔ ክፍል ሊከተላት ፈለገ ነገር ግን የእኔ ክፍል በአካል በምድር ላይ ሥር ሰድዶ ነበር። በመጨረሻም “ ኩኩ አይሁን! ተመልሰህ ወደ ቤተክርስቲያን እንድመለስ ፍቀድልኝ! ” ለማለት ድፍረት አገኘሁ። እሷም ጠፋች። ወደ ቤተክርስቲያን ሮጥኩ። የሕልሜ ፍጻሜ ያ ነበር።

ለእናቴ ሳካፍላት ኩኩ የማወቅ ጉጉቴን እንደመለሰልኝ ነገረችኝ። የት እንደሄደች ማወቅ ፈልጌ ነበር እና እሷም ልታሳየኝ ተመልሳ መጣች። እንዲሁም ወደዚያ የመሄድ ወይም በምድር ላይ የመቆየት እና የማደግ አማራጭ ሰጠችኝ። እዚህ መቆየት እና ማደግን መርጫለሁ እና በየቀኑ የማደርገው ይህንኑ ነው። እድገትን እቀበላለሁ። ሁላችንም ቅሪተ አካል እናደርገዋለን። አያቴ ስትሞት ወደ 90 ዓመት ገደማ ዕድሜዋ ነበር። አድጋ አርጅታ ነበር።

በቅርቡ፣ የጄን ጉዳልን ቃለ ምልልስ አዳምጬ ነበር፤ እሷም ቀጣዩን ጀብዱ ምን ለማድረግ እንደምትጓጓ ተጠይቃ ሞት የሚቀጥለው ጀብዱዋ እንደሆነ ነገረቻት። ከሞት በኋላ ምን እንደሚመጣ ለማወቅ እንደምትጓጓ ተናግራለች።

የ90 ዓመት ልጅ ሳለሁ ያንን ማስታወስ እፈልጋለሁ። እስከዚያው ድረስ፣ አዲስ ሽፋን ነቅዬ በአንድ ንቃተ ህሊና ሙሉነት ውስጥ ለመገጣጠም በማሰብ በየቀኑ አዲሱን ማንነቴን ማየቴን እቀጥላለሁ። ይህ የዕለት ተዕለት መንፈሳዊ ወይም ሃይማኖታዊ ልምዴ ነው።

ምናልባት ማደግና ማደግ ማለት ወደ አንድ ኮከብ ማለትም ወደ አጽናፈ ዓለም በትክክል የሚስማማውን የከዋክብት አቧራ ለመመለስ በየቀኑ ትንሽ መሆን አለብን ማለት ነው። ስለዚህ ምድር በእውነት እንድታድግና ከኮከብ አቧራችን የተዋቀረች አዲስ ኮከብ እንድትሆን እድገትን መቀበል ያለብን ነገር ነው። እና እድገት አዳዲስ የእውቀት ዓይነቶችን እና አዳዲስ አካላዊ የእውቀት ዓይነቶችን እንኳን ይፈልጋል።

እኛ በመለኮታዊ ሴትነት ቅርፅ በተቀረጸ የትውልድ ዘመን ላይ እንደሆንን አምናለሁ፤ እናም የእናትን እናት ለመርዳት ከዱላ ጉልበት የበለጠ የሚያስፈልግ ሌላ ጉልበት ማሰብ አልችልም።

አንድ የፍልስፍና ጓደኛዬ በቅርቡ “ ታሪክ አብቅቷል! ” አለኝ። በልቤ ውስጥ የታየው ወይም ቃላቱ እንዴት እንደደረሱ ሌላ እውነት ገለጠ። ታሪኩ አብቅቷል። የእሷ ታሪክ ይጀምራል። የእሷ ታሪክ በታሪኩ ተነግሯል። የሴትየዋ ድምፅ በመጨረሻ መናገር ችሏል።

ዱላ እና ነፍሰ ጡር እናት እንድንሆን ተጠርተናል። አዲስ ዓለም ለመውለድ እንድንረዳ። በተመሳሳይ ጊዜ፣ የአዲሱ ምድር ልጆች ነን።

እናም በክርስትና እምነትም ሆነ በአገሬው ተወላጅ ባህል ስለተወለድኩ እናቴ እና የክርስቶስ እናት የእናት ምድር ምሳሌ ነበረች። ጥቁር ማዶናን ልጅ እያለች ለማወደስ ​​የምንዘፍንበት ዘፈን አለ፤ እየተለማመድኩበትም እያለ ስለ እናት ምድር እና ስለ እኛ ሁላችንንም ለመውለድ ምን ያህል እንደሰጠች የሚገልጽ ዘፈን እንደሆነ ተገነዘብኩ። በሁሉም ሸክሞቻችን፣ በጉዳቶቻችን፣ በሕልሞቻችን፣ በተስፋዎቻችን እና ምኞቶቻችን እንደገና እንደፀነሰች አስባለሁ፤ አንዲት ሴት እርጉዝ ስትሆን ቢያንስ በባህሌ እናወድሳታለን፣ እናከብራለን፣ በፍቅር እና በበረከት እናሳልፋታታለን እንዲሁም ለስላሳ እና ቀላል ልደት እንድትወልድ እንመኛለን። ብዙውን ጊዜ በተወለደችበት ጊዜ እየዘፈኑ እና እየጨፈሩ አዲሱን ሕፃን በፍቅር ለመጠቅለል እና እናቱን ከምድር በሚመጣ ገንቢ ምግብ ለመመገብ ዝግጁ የሆኑ ደስተኛ አክስቶች ናቸው።

ስለዚህ እናቱን የሚያወድስ ዘፈን ይኸውልህ። ምንም እንኳን ስለ ኢየሱስ እናት ማርያም የሚዘፍን ቢሆንም፣ ለእኔ በሁላችንም ውስጥ ስላለው እናት የሚዘፍን ዘፈን ነው። ስለዚህ የሚደክመውን የእናትነት ጉልበት አከብራለሁ እና የዘፈኑ ዱላዎች፣ በወሊድ ክፍል ውስጥ ደስተኛ አክስቶች እንድንሆን እና ለወሊድ እናት ድፍረት እንድንሰጥ እጋብዛለሁ።