Χώρος για τα πάντα

Το να καταρρέουν τα πράγματα είναι ένα είδος δοκιμασίας και επίσης ένα είδος θεραπείας. Νομίζουμε ότι το θέμα είναι να περάσεις τη δοκιμασία ή να ξεπεράσεις το πρόβλημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν λύνονται πραγματικά. Ενώνονται και καταρρέουν. Μετά ενώνονται ξανά και καταρρέουν ξανά. Είναι απλώς έτσι. Η θεραπεία προέρχεται από το να αφήνουμε χώρο για να συμβούν όλα αυτά: χώρος για θλίψη, για ανακούφιση, για δυστυχία, για χαρά.

Όταν νομίζουμε ότι κάτι θα μας φέρει ευχαρίστηση, δεν ξέρουμε τι πραγματικά θα συμβεί. Όταν νομίζουμε ότι κάτι θα μας προκαλέσει δυστυχία, δεν ξέρουμε. Το να αφήσουμε χώρο για να μην ξέρουμε είναι το πιο σημαντικό πράγμα από όλα. Προσπαθούμε να κάνουμε αυτό που νομίζουμε ότι θα βοηθήσει. Αλλά δεν ξέρουμε. Ποτέ δεν ξέρουμε αν θα αποτύχουμε ή αν θα μείνουμε άφωνοι. Όταν υπάρχει απογοήτευση, δεν ξέρουμε αν αυτό είναι το τέλος της ιστορίας. Μπορεί να είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας....

Όταν τα πράγματα καταρρέουν και βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός, δεν ξέρουμε τι, η δοκιμασία για τον καθένα μας είναι να παραμείνουμε σε αυτό το χείλος και να μην το καταστήσουμε πραγματικότητα. Το πνευματικό ταξίδι δεν αφορά τον παράδεισο και τελικά την επίτευξη ενός πραγματικά εξαιρετικού αποτελέσματος. Στην πραγματικότητα, αυτός ο τρόπος θεώρησης των πραγμάτων είναι που μας κρατά δυστυχισμένους. Η σκέψη ότι μπορούμε να βρούμε κάποια διαρκή ευχαρίστηση και να αποφύγουμε τον πόνο είναι αυτό που στον Βουδισμό ονομάζεται σαμσάρα, ένας απελπιστικός κύκλος που περιστρέφεται ατελείωτα και μας κάνει να υποφέρουμε πολύ. Η πρώτη ευγενής αλήθεια του Βούδα επισημαίνει ότι ο πόνος είναι αναπόφευκτος για τους ανθρώπους, εφόσον πιστεύουμε ότι τα πράγματα διαρκούν - ότι δεν αποσυντίθενται, ότι μπορούμε να βασιστούμε σε αυτά για να ικανοποιήσουμε την πείνα μας για ασφάλεια. Από αυτή την άποψη, η μόνη φορά που ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει είναι όταν το χαλί έχει τραβηχτεί έξω και δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά να προσγειωθούμε. Χρησιμοποιούμε αυτές τις καταστάσεις είτε για να ξυπνήσουμε είτε για να κοιμηθούμε. Αυτή τη στιγμή - την ίδια τη στιγμή της έλλειψης εδάφους - είναι ο σπόρος της φροντίδας εκείνων που χρειάζονται τη φροντίδα μας για να ανακαλύψουν την καλοσύνη μας...

Η ζωή είναι ένας καλός δάσκαλος και ένας καλός φίλος. Τα πράγματα βρίσκονται πάντα σε μεταβατικό στάδιο, αρκεί να το συνειδητοποιούσαμε. Τίποτα δεν συνοψίζεται ποτέ με τον τρόπο που μας αρέσει να ονειρευόμαστε. Η έκκεντρη, ενδιάμεση κατάσταση είναι μια ιδανική κατάσταση, μια κατάσταση στην οποία δεν παγιδευόμαστε και μπορούμε να ανοίξουμε τις καρδιές και τα μυαλά μας πέρα ​​από τα όρια. Είναι μια πολύ τρυφερή, μη επιθετική, ανοιχτή κατάσταση πραγμάτων.

Το να παραμείνεις με αυτή την τρεμούλα – να παραμείνεις με μια σπασμένη καρδιά, με ένα γουργουρητό στομάχι, με το αίσθημα της απελπισίας – αυτό είναι το μονοπάτι της αληθινής αφύπνισης. Το να εμμείνεις σε αυτή την αβεβαιότητα, να αποκτήσεις την ικανότητα να χαλαρώνεις μέσα στο χάος, να μάθεις να μην πανικοβάλλεσαι – αυτό είναι το πνευματικό μονοπάτι. Το να αποκτήσεις την ικανότητα να συλλαμβάνεις τον εαυτό σου, να τον συλλαμβάνεις με ευγένεια και συμπόνια, είναι το μονοπάτι του πολεμιστή...»