Denarako lekua
Gauzak erortzea proba moduko bat da eta baita sendatze moduko bat ere. Uste dugu helburua proba gainditzea edo arazoa gainditzea dela, baina egia da gauzak ez direla benetan konpontzen. Elkartu eta apurtu egiten dira. Gero berriro elkartu eta berriro apurtu egiten dira. Horrelaxe da, besterik gabe. Sendatzea hori guztia gertatzeko lekua uztean dator: atsekabearentzat, arintasunerako, miseriarako, pozarentzat lekua.
Zerbaitek plazerra ekarriko digula uste dugunean, ez dakigu zer gertatuko den benetan. Zerbaitek miseria emango digula uste dugunean, ez dakigu. Ez jakiteari tartea uztea da gauzarik garrantzitsuena. Laguntzeko gai izango dela uste duguna egiten saiatzen gara. Baina ez dakigu. Ez dakigu inoiz etsita edo tente eserita geratuko garen. Etsipena dagoenean, ez dakigu istorioaren amaiera den. Abentura handi baten hasiera besterik ez izan daiteke...
Gauzak gainbehera doazenean eta ez dakigu zeren atarian gaudenean, bakoitzaren proba ertz horretan geratzea eta ez zehaztea da. Bidaia espirituala ez da zerura iristea eta azkenean benetan leku oparo batera iristea. Izan ere, gauzak ikusteko modu horrek zorigaiztoko mantentzen gaitu. Iraupen luzeko plazer bat aurki dezakegula eta mina saihestu dezakegula pentsatzea budismoan samsara deitzen dena da, etengabe bueltaka doan eta asko sufriarazten gaituen ziklo itxaropengabea. Budaren lehenengo egia nobleak adierazten du sufrimendua saihestezina dela gizakientzat, gauzak irauten dutela sinesten dugun bitartean, ez direla desegiten, gure segurtasun gosea asetzeko haiekin konta daitekeela. Ikuspegi honetatik, benetan zer gertatzen den dakigun une bakarra alfonbra kendu eta lurreratzeko lekurik aurkitzen ez dugunean da. Egoera hauek erabiltzen ditugu geure burua esnatzeko edo lotarazteko. Orain bertan, oinarririk gabeko une horretan bertan, gure zaintza behar dutenak zaintzearen hazia dago, gure ontasuna aurkitzeko...
Bizitza irakasle ona eta lagun ona da. Gauzak beti daude trantsizioan, konturatu ahal bagina. Ezerk ez du inoiz bere burua amestu nahi dugun moduan laburbiltzen. Erdigunetik kanpo dagoen egoera, tarteko egoera, egoera ideal bat da, harrapatuta geratzen ez garen eta gure bihotzak eta adimenak mugarik gabe ireki ditzakegun egoera bat. Oso egoera samurra, ez-erasokorra eta irekia da.
Dardar horrekin jarraitzea – bihotz hautsiarekin, urdaila dardarka, etsipen sentsazioarekin jarraitzea – hori da benetako esnatzearen bidea. Ziurgabetasun horrekin jarraitzea, kaosaren erdian erlaxatzeko trebetasuna lortzea, ez izutzen ikastea – hori da bide espirituala. Geure burua harrapatzeko trebetasuna lortzea, geure burua leuntzeko eta errukiz harrapatzeko trebetasuna lortzea, da gerlariaren bidea…”