Podsumowanie edytowane

Droga przez innych

Dlaczego skupienie się na służbie, a nie na sobie, może być jedną z najpewniejszych dróg do naszego własnego rozkwitu

Większość z nas podchodzi do własnego dobrostanu tak, jak do większości rzeczy: go poszukujemy. Radzimy sobie ze stresem, dbamy o swoje potrzeby, staramy się tworzyć warunki do życia, które daje poczucie szczęścia. Założenie, całkiem naturalne, jest takie, że rozkwit wynika z dbania o siebie. Ta rozmowa – poprzez neuronaukę, psychologię buddyjską i osobiste doświadczenia dwóch osób, które badały i praktykowały tę filozofię przez dziesięciolecia – bada fakt, że jedna z najpewniejszych dróg do naszego rozkwitu wiedzie nie przez nas samych, ale przez innych.

Dalajlama od dziesięcioleci powtarzał to jako prostą refren: najlepszą drogą do szczęścia jest życzliwość wobec innych. Zarówno badania, jak i tradycje kontemplacyjne wskazują ten sam kierunek: motywacja do służenia, do zwrócenia się ku czemuś większemu niż my sami, nie jest poświęceniem własnego dobrostanu. Może być jednym z jego kluczowych źródeł.

Co pokazują badania

Badania obrazowania mózgu dają jedną sugestię. Kiedy osoby badane metodą rezonansu magnetycznego decydowały się przekazać pieniądze na cele charytatywne – kosztem siebie – układ nagrody w mózgu wykazywał większą aktywację niż wtedy, gdy po prostu zatrzymywały pieniądze dla siebie. Ten sam obwód, który reaguje na jedzenie i przyjemność, wydaje się również rejestrować hojność jako coś satysfakcjonującego. To tylko jeden z wątków w szerszym obrazie, ale wymowny.

Badania nad celem i długowiecznością dodają kolejny wymiar. Silne poczucie celu – życie zorientowane na coś więcej niż tylko siebie – jest, zdaniem Richiego, „prawdopodobnie najlepiej potwierdzoną empirycznie cechą związaną z długowiecznością”. Jego wpływ rozciąga się nawet na okres rekonwalescencji po operacji. Wydaje się, że cel dociera do ciała.

Badania wolontariatu to obszar, w którym dowody stają się najbardziej konkretne. Program Experience Corps w Johns Hopkins — kierowany przez neurobiolog Michelle Carlson — umieścił babcie w Baltimore jako wolontariuszki w lokalnych szkołach publicznych: pomagały dzieciom czytać, nadzorowały przerwy, pomagały w stołówkach. Interwencja była złożona, obejmowała nie tylko usługi, ale także zwiększoną aktywność fizyczną (szkoły nie miały wind), strukturę społeczną i poczucie stałego celu. Richie uważa, aby nie przypisywać efektów wyłącznie altruizmowi. Ale odkrycia były znaczące: poprawa funkcji poznawczych związanych z centralną siecią wykonawczą w korze przedczołowej — siecią zarządzającą planowaniem, uwagą i pamięcią — co sugeruje, że interwencja miała działanie neuroprotekcyjne . Obrazowanie mózgu potwierdziło zmiany. Jak długo te efekty utrzymują się poza aktywnym wolontariatem, pozostaje otwartym pytaniem.

Odrębne badanie przeprowadzone przez psychologa Paula Condona wykazało, że osoby, które ukończyły program medytacji, znacznie częściej ustępowały miejsca w poczekalni nieznajomemu poruszającemu się o kulach. Wewnętrzna orientacja przekładała się bezpośrednio na działanie, gdy tylko nadarzyła się okazja.

W tych różnych liniach dowodowych kierunek jest spójny. Nie czynimy dobra, mimo że dbamy o własne dobro. Wydaje się, że jest to jedna z rzeczy, które możemy zrobić najbardziej bezpośrednio, aby je wspierać.

Głębiej niż działanie: motywacja

Buddyjskie podejście psychologiczne, jak opisuje je Cort, kładzie ogromny nacisk na stan motywacyjny – nie jako substytut działania, ale jako jego źródło. Pytanie brzmi nie tylko, czy pomagasz, ale co nim kieruje. I czy potrafisz to sobie uświadomić?

Cort wiąże to z konkretnym punktem zwrotnym w swojej praktyce. Mieszkał w Kolorado, pogrążony w studiach nad psychologią buddyjską, gdy coś się skrystalizowało. Z niezwykłą jasnością dostrzegł, że wszystko, co robił – studia, medytacja, praktyka – zostało zorganizowane wokół niego samego.

Nie jest to unikatowe dla Corta. Richie opisuje swoją stopniową przemianę – długi łuk, z przełomowymi momentami inspiracji. Najważniejszy był jego stały kontakt z Dalajlamą: nie poprzez pojedyncze nauki, ale poprzez żywą obecność kogoś, dla kogo służba jest po prostu tym, kim jest. Jeden cytat Śantidewy powracał wielokrotnie, powtarzany Richiemu jako sedno wszystkiego: dopóki istnieje cierpienie, pozostaję, by uśmierzać cierpienie innych. „To jest niezatarte w moim sercu i umyśle” – mówi Richie.

Obaj panowie wskazują na praktykę, którą każdy może podjąć, w każdej chwili. Nawet teraz, siedząc w swoim własnym fotelu lub słuchając czegoś takiego – możesz być tu z ciekawości, z przyzwyczajenia lub z jakiegoś automatycznego impulsu. Możesz też świadomie wnieść do tego intencję służenia: niech coś z tego pozwoli mi być pożytecznym dla innych. Nie wiedząc jak. Może bezpośrednio, może pośrednio, może w sposób jeszcze niewidoczny. Uświadomienie sobie motywacji i powrót do niej – to samo w sobie jest praktyką.

Bodhi Chitta: Aspiracje i plan działania

W tradycji buddyjskiej istnieje określenie na tę orientację: Bodhi Chitta – dosłownie „serce przebudzenia”. Cort opisuje ją jako składającą się z dwóch elementów, które razem stanowią zmianę motywacji.

Pierwszym z nich jest rozległa aspiracja – nie tylko „jak mogę komuś dziś pomóc?”, ale świadome ukierunkowanie się na najdalej idący możliwy cel: ulżyć cierpieniu wszystkich istot. Wszędzie, całkowicie. „Trochę szalone dążenie , prawda?” – mówi Cort. „Żaden z nas tak naprawdę tego nie zrobi. Ale taka jest praktyka”. Ogromna aspiracja nie ma na celu sprawić, że poczujesz się bohaterem. Ma na celu całkowite rozpuszczenie autoreferencyjności – przesunięcie orientacji tak całkowicie na zewnątrz, że cokolwiek robisz z tego miejsca, jest autentycznie, a nie performatywnie, w służbie innym.

Drugim elementem jest praktyczna mapa drogowa. W tradycji buddyjskiej przybiera ona formę sześciu paramit – sześciu sposobów praktyki, począwszy od hojności, a skończywszy na zobowiązaniu do niestosowania przemocy, etycznym postępowaniu, cierpliwości i wielu innych – które przekładają aspiracje na strukturę codziennego życia. Aspiracje wyznaczają kierunek. Paramity są właściwą ścieżką.

Richie zauważa, że ​​jak dotąd nie ma prawie żadnych badań naukowych dotyczących zmiany motywacji – jej wpływu na rezultaty, gdy to samo działanie jest podejmowane z odmienną orientacją wewnętrzną. Jest to głęboko związane z jego własnym doświadczeniem i leży u podstaw jego praktyki, ale empiryczne badania w dużej mierze wciąż są przed nami. Obaj panowie postrzegają to jako bogaty obszar przyszłych badań.

Życie małymi chwilami

W tym miejscu rozmowa nabiera największego tempa — w konkretnych, zwyczajnych sposobach, w jakie obaj mężczyźni wplatają tę orientację w swoje życie.

Cort opisuje swoją poranną medytację. Zanim zacznie, wygłasza w sobie coś, co nazywa wewnętrznym motywującym dialogiem – świadomie uwalniając się od wszelkich oczekiwań co do tego, jak powinna wyglądać sesja. Jeśli to lepiej, że jego umysł jest dziś rozproszonym bałaganem, niech będzie rozproszonym bałaganem. Jeśli jakaś trudność służy jego zdolności służenia, niech się stanie. To całkowite porzucenie planu coś oczyszcza. Następnie przechodzi w to, co nazywa „trybem aspiracji” – pozwala umysłowi swobodnie skojarzyć myśli o swoim życiu, dniu, wszystkim, co się wydarzy, wysyłając fale w świat, pomagając ludziom rozpoznać ich własny potencjał. Nie kieruje nimi ciasno. Po prostu otwiera się w tym kierunku. „Gdyby ktoś mnie obserwował, jak to robię” – mówi – „pomyślałby sobie: co? – Pewnie mam taki głupi uśmieszek na twarzy”. Nie może się powstrzymać. Pod koniec czuje przypływ pozytywnych emocji, uniesienie. A kiedy wstaje, zauważa: jest gotowy. Cokolwiek przyniesie dzień, spotyka go inaczej.

Richie robi coś podobnego przed rozpoczęciem pracy – przegląda kalendarz, osoba po osobie, zastanawiając się, jak może być dla każdej z nich najbardziej przydatny. Robi to również przed jazdą na rowerze, nie na długo: nie dłużej niż trzydzieści sekund, ale bardzo świadomie. „Oby moje zdrowie służyło innym”. Nie tylko jemu, ale po to, by bycie zdrowszym oznaczało więcej energii do działania. Raz ustalona intencja zwykle powraca sama w trakcie jazdy – niczym refren, który powraca bez wysiłku.

Przedstawia on na ten temat żywą hipotezę: czy intencja związana z wykonywaniem ćwiczeń może faktycznie zmienić biologię samego ćwiczenia – nie tylko jego znaczenie, ale także to, co ciało z nim robi? Ukuł na tę ideę termin „ aerobik kontemplacyjny ”. Nie zostało to jeszcze zbadane. Jednak intuicja jest obecna i obaj mężczyźni uważają, że jest to temat do zbadania.

Zanim ta rozmowa się rozpoczęła, zatrzymali się na chwilę. Tylko na chwilę – by zastanowić się nad swoją motywacją, by zebrać to, co Cort nazywa współczującą intencją. To ich rytuał przed każdym nagraniem Dharma Lab. To, co słyszysz, zrodziło się z tej pauzy.

Zaproszenie w tym wszystkim nie jest zaproszeniem do innego życia. Praktyki, które opisują Cort i Richie, są wplecione w to, co już robią – poranne siedzenie, jazda na rowerze, kalendarz, pierwsze chwile przed nagraniem. Zmiana nie tkwi w samej czynności. Chodzi o cel tej czynności. A to, jak się okazuje, zmienia wszystko w sposobie jej przeżywania.