Kluczowe spostrzeżenia

Problem: Wyjaśnianie dla dorosłych

Większość z nas, gdy sprawy z młodą osobą w naszym życiu nie układają się najlepiej, wpada w pułapkę, którą David Yeager nazywa „dorosłym wyjaśnianiem”. Logika jest uwodzicielska i niemal niewidoczna: Jestem dorosłym, który przetrwał. Podejmowałem decyzje. Moje rozumowanie okazało się wiarygodne. Dlatego właściwym posunięciem jest przeniesienie treści moich myśli do głowy nastolatka – ponieważ z racji młodego wieku brakuje im tej ciężko zdobytej mądrości.

Problem tkwi w tym, co ta logika implikuje. Wyjaśnienie „dorosłych” oznacza, choćby subtelnie, zasygnalizowanie, że młody człowiek nie potrafi myśleć samodzielnie. A kiedy nastolatki czują się lekceważone – kiedy czują, że dorosły przed nimi już uznał, że nie mają słusznego punktu widzenia – zamykają uszy. Dorosły jest teraz sfrustrowany i przestraszony, nastolatek się zamknął, a zły wynik, nad którym nie sposób zapanować, to dokładnie definicja złego stresora według Davida.

Yeager wskazuje również na subtelniejszą wersję tej pułapki: wtórną ocenę. Kiedy dziecko źle się zachowuje w miejscu publicznym, amerykańscy rodzice często denerwują się nie tylko samym zachowaniem, ale tym, co to zachowanie sygnalizuje obcym – że są złymi rodzicami. Prawdziwym czynnikiem stresującym nie jest dziecko, ale obawa przed oceną. Dostrzeżenie tego czynnika, argumentuje Yeager, jest jednym z powodów, dla których zmiana sposobu myślenia może wydawać się bardziej realna niż zmiana sytuacji leżącej u jego podłoża – ponieważ nie zawsze możemy naprawić to, co nas stresuje, ale często możemy zmienić naszą interpretację tego, co oznacza, że ​​jesteśmy zestresowani.

Neurobiologia: luka, której wcześniej nie było

Richie Davidson przedstawia kluczowy fragment kontekstu. Początek dojrzewania następuje znacznie wcześniej niż sto lat temu – jest to dobrze udokumentowane w krajach zachodnich, a w niektórych podgrupach w Stanach Zjednoczonych dojrzewanie rozpoczyna się obecnie przed dziesiątym rokiem życia. Obwody regulacyjne mózgu znajdują się jednak na zupełnie innej osi czasu dojrzewania. Obszary kory przedczołowej, które odpowiadają za regulację emocji i myśli, w pełni dojrzewają dopiero w połowie dwudziestki.

Davidson mówi z własnego doświadczenia. Jego syn przeszedł przez niezwykle trudny okres dojrzewania – i pomimo dziesięcioleci doświadczenia w dziedzinie neuronauki, Davidson twierdzi, że jego wiedza intelektualna była „bezużyteczna” w samym środku tego wszystkiego. Jego syn jest teraz szczęśliwie żonaty, ma dwójkę własnych dzieci, jest psychologiem szkolnym i, jak to określa Davidson, „dzieckiem z plakatu plastyczności”. Kora przedczołowa w końcu nadrabia zaległości – ale ta luka pośrodku jest realna, a jej zrozumienie nie ułatwia automatycznie jej pokonania.

Trzy nastawienia: Obrońca, Egzekutor, Mentor

Jak twierdzi Yeager, większość rodziców, gdy dziecko jest w tarapatach, reaguje domyślnie jedną z dwóch reakcji. Pierwsza to postawa obrońcy : chronienie dziecka przed dalszym cierpieniem poprzez całkowite usunięcie oczekiwań – dzwonienie do szkoły, zatrzymywanie go w domu, łagodzenie sytuacji. Druga to postawa egzekutora : „zaciśnij zęby, przestań marudzić” – żądanie bez wsparcia, mówienie bez słuchania, obwinianie i zawstydzanie.

Żadne z tych podejść nie służy młodemu człowiekowi. Osoba, która opiekuje się dzieckiem, pozbawia je możliwości uczenia się. Osoba, która egzekwuje, niszczy zaufanie i zamyka relację. Zamiast tego opisuje on mentalność mentora : stawianie wysokich oczekiwań, a jednocześnie autentyczne wspieranie zdolności młodej osoby do ich spełnienia. Celem, jak to ujmuje, nie jest upewnienie się, że dziecko wie, jak się zachowywać, tylko wtedy, gdy jesteś przy nim, aby mu to powiedzieć. Celem jest zbudowanie w jego głowie trenera.

Cortland rysuje uderzającą paralelę, z którą warto się zapoznać. Zauważa, że ​​rola obrońcy i egzekutora to również sposób, w jaki większość z nas odnosi się do własnego wewnętrznego doświadczenia – tłumiąc to, co czujemy, lub całkowicie tego unikając. Okazuje się, że postawa mentora to również postawa wewnętrzna: stawianie czoła własnemu dyskomfortowi z ciekawością, a nie z osądem czy unikaniem. To, jak wychowujemy dzieci i jak odnosimy się do siebie, może być bardziej wzajemnie wzmacniające, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Pytaj, nie mów

Trenerka rodzicielska, której praca Yeager uznała za najbardziej uderzającą – Lorena Seidel, trenerka nastawienia i inteligencji emocjonalnej – wyróżniała się jedną cechą: prawie zawsze zadaje pytania, zamiast wydawać polecenia. Kiedy dzieci są w konflikcie, kuszące jest jak najszybsze jego rozwiązanie. Ale jeśli dziecko nigdy nie musi samodzielnie znaleźć sposobu na rozwiązanie konfliktu, nigdy nie zbuduje w sobie takiej umiejętności. Za każdym razem, gdy dorosły robi zwarcie w tym procesie, traci szansę.

Widzi tę samą zasadę u najlepszych nauczycieli i trenerów, których studiował. Świetny nauczyciel nie tylko zaznacza błędną odpowiedź i wyjaśnia poprawkę – znajduje sposoby, aby uczniowie sami odkryli błąd. Najlepszy trener rzutów w NBA nie wymienia błędów popełnianych przez zawodników. Obserwuje rzut i pyta: „Jak się z tym czułeś?”. Buduje w zawodniku wewnętrzny głos – taki, który podtrzymuje trening, nawet gdy nie ma go w pobliżu. Sokratesowska jakość to mechanizm, dzięki któremu ludzie internalizują to, czego się nauczyli.

Ponowna ocena stresu: motyle jako sygnał

Kiedy jego córka Scarlet wsiadła do samochodu przed przesłuchaniem do gry na wiolonczeli – motyle w brzuchu, spocone dłonie, przyspieszone bicie serca – Yeager miał właśnie powiedzieć jej coś, nad czym pracował: że fizjologiczne pobudzenie stresem można zrewidować. Motyle nie są oznaką porażki. To znak, że zdecydowałeś się zrobić coś ambitnego i ważnego, coś, czego nie każdy by się podjął. A przyspieszone bicie serca? Twoje ciało mobilizuje natlenioną krew do mózgu i mięśni, abyś mógł wystąpić na poziomie, na jakim się przygotowałeś.

Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Scarlet sama to powiedziała. Pamiętała, jak użył dokładnie tego sformułowania dwa lata wcześniej, kiedy jeździła na nartach wodnych i była zdenerwowana, i to zadziałało – bawiła się wtedy jak nigdy w życiu. Pomysł przyjął się nie dlatego, że profesor jej coś powiedział, ale dlatego, że sprawdził się w danej chwili. Opłaciło się. I tak go kontynuowała.

Richie Davidson dodaje ważną poprawkę: ponowna ocena nie jest czysto poznawcza. Znajduje się również w ciele. Dlatego też Yeager w swoich badaniach interwencyjnych zawsze stara się dać uczestnikom szansę na natychmiastowe wykorzystanie tego, czego się właśnie nauczyli – nie kilka dni później, ale teraz, kiedy to jeszcze działa. Pamiętają to, ponieważ to zadziałało, a nie dlatego, że ktoś im to powiedział.

Nastawienie potrzebuje kontekstu, w którym można wylądować

Jednym z najbardziej sprzecznych z intuicją odkryć w szeroko zakrojonej pracy Yeagera jest to, że ta sama interwencja może działać znakomicie w jednej klasie, a w innej praktycznie nic nie dać. W ogólnokrajowym badaniu interwencji opartych na nastawieniu na rozwój, rezultaty ogromnie się różniły w zależności od tego, co działo się później w klasie. Zalążek tej refleksji zrodził się podczas dwóch lat, które Yeager spędził, obserwując Uriego Treismana – stypendystę MacArthura, którego program rachunku różniczkowego i całkowego na Uniwersytecie Teksańskim w Austin do początku lat 90. XX wieku wykształcił 40% wszystkich czarnoskórych Amerykanów z tytułem doktora matematyki – próbując zrozumieć, jak w praktyce wygląda prawdziwa postawa mentora.

W klasach, w których nauczyciele pozytywnie reagowali na odporność uczniów – traktując błędy jako informację – interwencja mentalna przyniosła efekty. W klasach, w których nauczyciele reagowali frustracją, została ona skutecznie wyłączona. Reakcja nauczyciela działała jak brama kontekstowa. Yeager szacuje, że około połowa klas w Ameryce należy do tej drugiej kategorii.

Zmiana dorosłego, nie tylko dziecka

To odkrycie całkowicie zmieniło kierunek pracy Yeagera. Jeśli nowo ukształtowany sposób myślenia dziecka może zostać zneutralizowany przez otaczających je dorosłych, to interwencja wyłącznie wobec dziecka jest niepełna. Logicznym celem jest dorosły – rodzic, nauczyciel, trener – który tworzy lub niszczy warunki, w których młody człowiek może działać zgodnie z lepszymi sposobami myślenia.

Jego program FUSE (Fellowship Using the Science of Engagement) to program rozwoju zawodowego nauczycieli, oparty na praktykach mentoringu, które zaobserwował u 5% najlepszych instruktorów: więcej pytać niż mówić, umożliwiać studentom poprawianie i ponowne przesyłanie prac, a także wyraźnie kształtować kulturę klasy już pierwszego dnia. Pytanie: czy tych praktyk można nauczyć zwykłych nauczycieli — i czy wzmacniają one wiedzę studentów?

Wszystkie najlepsze interwencje Yeagera łączy jedno: wynikają z autentycznego szacunku dla młodego człowieka. Traktują go jak kogoś, czyja perspektywa ma znaczenie, czyje doświadczenie jest wartościowe, czyja zdolność myślenia zasługuje na szacunek. Ta postawa – konsekwentna, niespieszna, autentycznie ciekawa – może być najważniejszą rzeczą, jaką dorosły w życiu młodego człowieka może praktykować. Nie jako technika, ale jako sposób bycia.